मराठी कथा - Marathi Stories

*क्षण आनंदाचे* सिकंदर भारत जिंकण्यासाठी आला असता एका निर्भेळ क्षणी एका खेडुत मुलीने त्यास सहजच प्रश्न विचारला, "भारत जिंकल्यावर तुम्ही काय करणार?" तो म्हणाला,"पुढचे देश जिंकीन आणि मजल दरमजल असं जिंकून मी जगज्जेता होईन." "मग काय करणार?" हा प्रश्न पुन्हा त्या मुलीने विचारला. यावर तो म्हणाला,"मग काय, निवांतपणे जगेन." यावर ती मुलगी खुदकन हसत म्हणाली, मग आतापासुनच का निवांत जगत नाहीस? यातुन सिकंदरला काय कळलं माहीत नाही; पण खरंच ही कहाणी बरंच काही सांगुन जाते.आपणही असेच जगण्यातला निवांतपणा घालवून धावपळ करतोय ती पुढे कधीतरी निवांत जगू, या भाबड्या आशेवर. बऱ्याचदा इतरांना मागे टाकण्याच्या नादात आपल्याला आपलं वळण कधी येऊन गेलं, याचं भानही रहात नाही. कितीही वेगाने पळालो तरी आपल्यापुढे कोणीतरी असणारच, कोणाजवळ काहीतरी वेगळे असणारच, कोणालातरी जास्त संधी मिळणारच, कोणाचंतरी वलय आपल्यापेक्षा अधिक असणारच, कोणीतरी आपल्याहुन सुंदर असणारच हे आपण विसरतो. तेव्हा, लक्ष आपल्या स्वाभाविक ध्येयावर आणि जगण्यावर केंद्रित करावं, आपली गती आपल्या प्रक्रुतीला स...

भाऊंच्या मुलीच लग्न झालं...लग्नात लाखो रुपये खर्च झाले.. लग्न झाले... पार पडले.. लग्नात हजार ,दोन हजार लोकं आली.. लांब लांब चे नातेवाईक आले (सुट्या काढून) मुक्कामही केले... भाऊची कॉलर टाईट झाली... वॉर्डातून, गावातून निघतांना वेगळाच आनंद असायचा.... पोरीच्या लग्नानंतरफोवरडे भाऊ जवळपास दोन महिने लग्नाच्याच चर्चा करायचे...(जीवनभराची कमाई लग्नात निछावर करून... आटापिटा करून धुमधडाक्यात भाऊने पोरीचं लग्न लावले)...... मग काय ... चर्चेत एकच .. "२००० लोकं आली,मुंबई, दिल्ली विदेशातून संबंधित नातेवाईक आले.. .... *पाहुनचार* तर बोलायचं कामच नाही..... लग्न आटोपून दोन तीन महिने गेले... पण भाऊ लग्न नाही विसरला...... " *भाऊ आजारी पडला... गेल्या सात दिवसापासून भाऊ ICU मध्ये भरती आहे* " पण... लग्नात आलेल्या २००० लोकांचा कुठं पत्ताच दिसत नव्हता" कुठे गेली ती पाहुनचार करणारी लांब लांब ची माणसं? *भाऊ ने होती नव्हती कमाई लग्नात खर्च केली... कर्जही घेतले..... आणि आता ICU मध्ये भरती आहे सात दिवसाचा ICU चा खर्च ...डॉक्टर सुट्टी देण्याचं नाव घेत नाही....* *भाऊ ची पत्नी व्याजाने पैसे घेत ...

जगणं कोणासाठी  हा असं वागला, तो तसं वागला, कोण कसं वागला या विचारात स्वतःला त्रास करून घेण्यापेक्षा आपण पुढे कसं वागायचं याचा विचार करा. आपण कुठे चुकलो याचा अभ्यास करा. त्यांच्या चुका तिथेच सोडून द्या आणि पुढच्या प्रवासाला सुरूवात करा. या दुनियेत असा एकही मनुष्य नाही ज्याच्या जीवनात दुःख, अडचणी, नाहीत. ज्याने सृष्टी निर्माण केली त्यालाही हे सर्व भोगावं लागलंय. आपण तर साधारण मनुष्य आहोत. सर्व गोष्टी आपल्या मनासारख्या झाल्या पाहिजेत हा आग्रहच माणसाच्या सर्व दुःखाला कारणीभूत ठरतो. कोणाच्या वाईट वागण्याने आपलं काहीही वाईट होत नसतं. मिळतं तेच जे आपण पेरलेलं असतं. आपल्याशी कोण कसही वागेना आपण सगळ्यांशी चांगलंच वागायचं, इतकं चांगलं की विश्वासघात करणारा ही पुन्हा जवळ येण्यासाठी तळमळला पाहिजे, आयुष्याची खरी किंमत तेव्हाच कळते जेव्हा स्वतःच्या जीवनात संघर्ष करण्याची वेळ येते. आयुष्यात कितीही कठीण परिस्थिती आली तरी घाबरून जाऊ नका. फक्त एकच गोष्ट लक्षात ठेवा आपण जिवंत आहोत म्हणजे खूप काही शिल्लक आहे. जी माणसं स्वतःच्या परिस्थितीला स्वतःची ताकद बनवतात ती माणसं आयुष्यात कधीही अपय...

  *मी नसतो तर काय झालं असतं?* एकदा हनुमान प्रभू श्रीरामाला म्हणाले की, अशोक वाटिकामध्ये जेंव्हा रावण रागाच्या भरात तलवार घेऊन सीता मातेला मारण्यासाठी आला तेंव्हा मला वाटले की याच्याकडील तलवार घेऊन याचं डोकं उडवलं पाहिजे, पण तेवढ्यात मंदोदरीने रावणाचा हात धरला. पण मी जर खाली उतरून रावणाचा हात धरला असता तर मला भ्रम झाला असता की, मी नसतो तर काय झालं असतं… अनेकवेळा अनेकांना असाच भ्रम होतो, मलाही वाटलं असतं की मी नसतो तर सीता मातेला कोणी वाचवलं असतं ? पण तुम्ही सीता मातेला वाचवलंच नाही तर वाचवण्याचं काम रावणाच्या पत्नीकडे सोपवलं. तेंव्हा मला समजलं की तुम्हाला ज्याच्याकडून जे कार्य करवून घ्यायचं आहे ते तुम्ही त्याच्याकडूनच करवून घेता. पुढे जेंव्हा त्रिजटा म्हणाली की, लंकेत एक वानर आले आहे, ते लंका जाळून टाकणार आहे. तेंव्हा तर मी चिंतेत पडलो की, प्रभू श्रीरामाने तर आपल्याला लंका जाळण्यासाठी सांगितले नाही. आणि ही त्रिजटा म्हणत आहे तर काय करू ? पण जेंव्हा रावणाचे सैनिक मला मारण्यासाठी आले तेंव्हा मी बचावासाठी काहीच प्रतिकार केला नाही. आणि जेंव्हा बिभीषण येऊन म्हणाला की, दूताला मारणे अनीति आ...

 पंढरपूर येकादशीशी संबंधित कथा पुंडलिक नावाच्या एकनिष्ठ भक्ताच्या आणि भगवान विठ्ठलाशी (भगवान विष्णूचा अवतार) भेट याभोवती फिरते. कथा खालीलप्रमाणे आहे: पुंडलिक हा एक भक्त मुलगा होता जो आपल्या वृद्ध आईवडिलांसोबत पंढरपूर जवळील एका गावात राहत होता. तो त्याच्या आईवडिलांच्या प्रेमासाठी आणि काळजीसाठी ओळखला जात असे. तथापि, कालांतराने, पुंडलिक त्याच्या नवीन मिळालेल्या संपत्ती आणि यशामुळे त्याच्या पालकांबद्दल गर्विष्ठ आणि अनादर करणारा बनला. तो त्यांच्याशी गैरवर्तन करू लागला आणि अनेकदा त्यांच्या गरजांकडे दुर्लक्ष करायचा. एके दिवशी भगवान विठ्ठल ऋषींच्या वेशात भिक्षा मागण्यासाठी पुंडलिकाच्या घरी आले. पुंडलिकाच्या आई-वडिलांना पवित्र पाहुणे आल्याने खूप आनंद झाला आणि त्यांनी ऋषींना अत्यंत आदराने व भक्तिभावाने वागवले. आपल्या आईवडिलांचे वागणे पाहून पुंडलिकाला स्वतःच्या कृतीची लाज वाटली. आपली चूक लक्षात आल्यावर पुंडलिकाने आई-वडील आणि ऋषींची क्षमा मागितली. निःस्वार्थ प्रेम आणि भक्तीचे महत्त्व त्यांना कळले. त्याने ऋषींना आपल्या घरी राहण्याची विनंती केली आणि पुंडलिक अत्यंत भक्तीने त्याची सेवा करतील या अट...

 राजश्री शाहू महाराज, ज्यांना राजर्षी शाहू महाराज म्हणूनही ओळखले जाते, ते 20 व्या शतकाच्या सुरुवातीला भारतातील कोल्हापूर राज्यातील एक प्रमुख समाजसुधारक आणि राज्यकर्ते होते. त्यांचा जन्म 26 जून 1874 रोजी महाराष्ट्रातील खोडद या छोट्याशा गावात झाला. राजश्री शाहू महाराज हे भोसले राजघराण्यातील होते आणि ते कोल्हापूरचे महाराज शिवाजी चौथे यांचे नातू होते. राजश्री शाहू महाराज हे त्यांच्या पुरोगामी आणि सर्वसमावेशक धोरणांसाठी, विशेषत: खालच्या जाती आणि उपेक्षित समुदायांच्या उन्नतीसाठी केलेल्या प्रयत्नांसाठी ओळखले जात होते. त्यांचा सामाजिक समतेवर विश्वास होता आणि त्यांनी जाती-आधारित भेदभाव नष्ट करण्यासाठी काम केले. त्यांच्या राजवटीत, त्यांनी खालच्या जातींचे जीवन सुधारण्यासाठी अनेक सुधारणा अंमलात आणल्या आणि त्यांचे शिक्षण, रोजगाराच्या संधी आणि राजकीय प्रतिनिधित्व यासाठी वकिली केली. सरकारी नोकऱ्या आणि शैक्षणिक संस्थांमध्ये मागासवर्गीयांसाठी आरक्षणाची अंमलबजावणी हे त्यांचे महत्त्वपूर्ण योगदान होते. उपेक्षित पार्श्वभूमीतील विद्यार्थ्यांना शिक्षण आणि आधार देण्यासाठी त्यांनी शाळा, महाविद्यालये आणि वस...